Mienie przesiedleńcze

agata-rebisz

Kwestię zwolnienia od należności celnych przywożonych rzeczy wchodzących w skład mienia, przywożonych z państw trzecich na obszar celny Unii, regulują   przepisy art. 2-10 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r.

Zwolnienie z należności celnych przysługuje osobom fizycznym przenoszącym po nieprzerwanym okresie co najmniej 12 miesięcy swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadami ogólnymi, zwolnieniu podlegają jedynie rzeczy osobistego użytku, które były przez osobę przesiedlającą się używane w poprzednim miejscu stałego zamieszkania przez okres co najmniej 6 miesięcy do dnia, w którym osoba ta przestała zamieszkiwać w państwie trzecim oraz które zostaną przeznaczone do użytku w tym samym celu w nowym miejscu zamieszkania.

Mienie osobiste oznacza mienie przeznaczone na własny użytek zainteresowanych osób lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych, w szczególności: majątek ruchomy gospodarstwa domowego, rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i ich przyczepy, przyczepy campingowe, łodzie wycieczkowe i prywatne samoloty.

Zwolnień od należności celnych nie stosuje się do napojów alkoholowych, tytoniu i wyrobów tytoniowych, środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej, towarów do wykonywania rzemiosła lub zawodu, innych niż przenośny sprzęt potrzebny do wykonywania tych zajęć.

Podstawą stosowania zwolnień z należności celnych przywozowych mienia osobistego osoby przesiedlającej się są wszelkie dokumenty i dowody przedłożone organowi celnemu przez wnioskującego o zwolnienie. W związku z tym polskie urzędy konsularne zaprzestają wydawania zaświadczeń celnych na podstawie dotychczasowych przepisów.

 Na wniosek interesantów polskie placówki konsularne wydają zaświadczenia potwierdzające pobyt za granicą. Zaświadczenia te nie są obligatoryjne i są traktowane przez urzędy celne jako jeden z dowodów w postępowaniu celnym.  W celu uzyskania zaświadczenia należy przedstawić  polski paszport oraz wszelkie dokumenty potwierdzające pobyt na terenie Kanady (np. wizę pobytową, paszport kanadyjski, kartę stałego pobytu, zaświadczenie władz imigracyjnych potwierdzające zgodę na pobyt oraz innego rodzaju dokumenty). Za wydanie zaświadczenia pobierana jest opłata. 

Rzeczy osobistego użytku mogą być przywożone w kilku oddzielnych partiach w ciągu 12 miesięcy od daty ustalenia stałego miejsca zamieszkania na obszarze Unii Europejskiej. Zwolnienie rzeczy z opłat celnych udzielane jest pod warunkiem ich nie odstępowania przez okres 12 miesięcy od dnia objęcia ich procedurą dopuszczenia ich do obrotu. W przypadku prywatnych środków transportu, dokumentem potwierdzającym użytkowanie pojazdu w poprzednim miejscu zamieszkania przez 6 miesięczny okres przez osobę przesiedlającą się jest dowód rejestracyjny pojazdu wystawiony na nazwisko tej osoby. Przywóz rzeczy osobistego użytku zwolniony jest z podatku od towarów i usług (VAT) oraz podatku akcyzowego.

Do mienia osobistego zalicza się m.in.:

  • majątek ruchomy gospodarstwa domowego (rzeczy osobiste, umeblowanie i wyposażenie przeznaczone na własny użytek danych osób lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych),

  • rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i przyczepy do nich, przyczepy campingowe, łodzie wycieczkowe i prywatne samoloty,

  • dobytek gospodarstwa domowego właściwy dla zwykłych potrzeb rodziny, zwierzęta domowe i zwierzęta wierzchowe, przenośne instrumenty i sprzęt potrzebny do wykonywania rzemiosła lub zawodu.

Zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego należącego do osób przenoszących swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej może być udzielone tylko tym osobom, których miejsce poprzedniego zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Unii Europejskiej nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy.

Warunek przebywania poza obszarem celnym Unii Europejskiej przez nieprzerwany okres 12 miesięcy poprzedzających przesiedlenie się osoby zainteresowanej nie będzie naruszony w sytuacji, w której osoba ta, posiadając w ww. okresie miejsce zamieszkania poza obszarem Unii Europejskiej opuściła kilkukrotnie ten obszar, o ile ww. miejsce zamieszkania poza obszarem Unii Europejskiej stanowiło miejsce normalnego życia tej osoby, miejsce, w którym koncentrowały się jej sprawy życiowe.

Podstawą stosowania zwolnień z należności celnych przywozowych rzeczy wchodzących w skład mienia przesiedlenia są wszelkie dokumenty i dowody przedłożone organowi celnemu przez wnioskującego o zwolnienie celne, o ile świadczą o spełnieniu przesłanek do udzielenia tego zwolnienia.

W celu udokumentowania okresu zwykłego zamieszkiwania poza Unią Europejską osoba przesiedlającą się z kraju trzeciego może więc przedłożyć organowi celnemu wszelkie inne wiarygodne dokumenty i dowody potwierdzające ten fakt. Natomiast w przypadku prywatnych środków transportu, jednym z dowodów potwierdzających użytkowanie przez osobę przesiedlającą się pojazdu w poprzednim miejscu zamieszkania przez ww. sześciomiesięczny okres jest dowód rejestracyjny pojazdu wystawiony na nazwisko tej osoby. Jednakże w sytuacji, w której w kraju poprzedniego zamieszkania osoby przesiedlającej się nie jest wymagana rejestracja pojazdu, brak podstaw do żądania przedłożenia organom celnym takiego dokumentu, niemniej jednak osoba wnioskująca o zwolnienie z należności celnych przywozowych takiego pojazdu powinna przedstawić inny dowód potwierdzający jego używanie przez wymagany okres np. dowod zakupu samochodu w okreslonym czasie.

Żeby skorzystać ze zwolnienia z cła, należy złożyć w urzędzie celnym w Polsce zgłoszenie celne o dopuszczenie towarów do obrotu ze zwolnieniem z cła. Zgłoszenie celne dotyczące towaru niemającego charakteru handlowego wprowadzanego na obszar celny Unii Europejskiej lub wyprowadzanego z tego obszaru, dokonywane przez podróżnych, powinno być złożone najpóźniej w chwili przystąpienia organu celnego do kontroli celnej.

 Podróżny może dokonać zgłoszenia celnego w formie pisemnej lub  elektronicznej.

AGATA RĘBISZ – praw­nicz­ka z Pol­ski, a obec­nie człon­ki­ni Ka­na­dyj­skiej Ra­dy Re­gu­la­cyj­nej Kon­sul­tan­tów Imi­gra­cyj­nych (The Im­mi­gra­tion Con­sul­tants of Ca­na­da Re­gu­la­to­ry Co­un­cil). Or­ga­ni­za­cja ta ja­ko je­dy­na, na­da­je do­rad­com upraw­nie­nia do re­pre­zen­ta­cji klien­tów w spra­wach emi­gra­cyj­nych oraz oby­wa­tel­skich. Aga­ta jest tak­że upraw­nio­na przez Ka­na­dyj­skie Mi­ni­ster­stwo Spra­wie­dli­wo­ści by do­ko­ny­wa uwie­rzy­tel­nień do­ku­men­tów po­trzeb­nych do apli­ka­cji emi­gra­cyj­nych ja­ko Com­mis­sio­ner of Oath. W swo­jej prak­ty­ce za­wo­do­wej wy­ko­rzy­stu­je opty­mal­nie wszel­kie do­stęp­ne pro­gra­my Rządu Ka­na­dy: fe­de­ral­ne, pro­win­cjo­nal­ne, biz­ne­so­we,  hu­ma­ni­tar­ne i łącze­nia ro­dzin spra­wy małżeńskie, spro­wa­dza­nie ro­dzi­ców i dzie­ci. Spe­cja­li­zu­je się w więk­szo­ści pro­gra­mów, któ­re umoż­li­wia­ją po­byt sta­ły lub tym­cza­so­wy w Ka­na­dzie.