Rotszyldowie – Dynastia Pieniądza

Dom Rotszyldów w Londynie "HaltonHouse"

Kontrolowali finanse połowy świata!

 Był rok 1743. W biednej dzielnicy Frankfurtu nad Menem, w rodzinnym domu Bauerów przyszedł na świat chłopiec, któremu nadano imiona Majer Amszel. W 1753 roku wysłano dziesięcioletniego Majera na nauki rabinackie. A już w wieku 12 lat zaczął on pracę w banku Iluminatów w Hanowerze. Tam przez siedem lat poznawał tajniki bankowości. Wkrótce Majer Amszel zmienił nazwisko Bauer na Rotszyld.

A wzięło się to z tego, że na frontonie jego rodzinnego domu wisiał szyld, zawierający symbol rodziny w postaci czerwonego heksagramu. Symbol ten musiał mieć chyba dla młodego Majera Amszela duże znaczenie skoro zdecydował się na zmianę swojego nazwiska (Rot-schildt oznacza po niemiecku czerwony szyld).

Poznając tajniki bankowości w Hanowerze, protoplasta rodu Rotszyldów dołączył do dworu księcia Hesji Hanau – właściciela Frankfurtu i rozpoczął z nim interesy.

Grunt to rodzinka

Majer Amszel miał z żoną Gutele aż dziesięcioro dzieci – pięciu synów i pięć córek. Zgodnie z jego wolą, aby zachować ciągłość rodu, tylko synowie dziedziczyli interesy i fortunę, córki natomiast były sukcesywnie wydawane za innych bankierów lub handlowców. Wszyscy synowie mieli takie samo drugie imię – Majer i zostawali wtajemniczani w sprawy rodzinnych interesów już w wieku 12 lat. Byli to w kolejności: Amszel, Salomon, Natan, Jakub i Karol. Córki to: Schönche, Isabela, Babeta, Julia, i Henrietta.

Wkrótce najstarszy z synów, Amszel Rotszyld został intendentem i miał dostęp do finansów Fryderyka II. Natomiast kiedy cesarz Wilhelm wyrzucił Francuzów z Frankfurtu i wysłał osiem tysięcy ludzi do Anglii, senior Rotszyld już prosperował jako dostawca wojskowy. Skorzystał z zamknięcia giełdy w Amsterdamie tak, że jego dochody z dnia na dzień wzrosły siedmiokrotnie i wkrótce jego fortuna urosła do 1 miliona florenów. Ale to był dopiero początek. Wkrótce Majer ożenił swego drugiego syna, Salomona z Karoliną Stern, z bogatej rodziny z Frankfurtu. Poważnie zaangażował się też w sprawę pożyczki dla cesarza. W nagrodę otrzymał tytuł oficjalnego agenta dworu cesarskiego oraz niesamowicie wysokie zarobki. Kiedy Francuzi zaatakowali w 1805 roku Kassel, Majer Rotszyld ukrył swoje akcje i 5 milionów w srebrze w skrzyniach, które umieścił w domu ambasadora Austrii. W 1798 r. wysłał swojego trzeciego syna Natana do Anglii. Ten zakotwiczył w Manchesterze mając do dyspozycji od ojca 250 tys. florenów. Potem osiedlił się w Londynie i w 1805 roku, ożenił się z niejaką panną Cohen i nawiązał kontakty z kuzynem milionera Mojżesza Montefiore z rodziny żydowskiej z Liorno we Włoszech. Udzielił też pożyczek hrabiemu York i Clarence, co niesamowicie umocniło jego pozycję.

Europa opanowana

Meyer Rotszyld zaczął międzynarodową działalność, kiedy książę Hesji polecił mu kupić akcje brytyjskie. Na nich, dzięki manipulacjom, zarobił pierwsze grube pieniądze. Kupił sztabki złota z Kompanii Indyjskiej ponadto specjalizował się w różnych, złodziejskich transakcjach, potwierdzając tezę, że “pierwszy milion trzeba ukraść”. W 1810 r. senior rodu podzielił 400 tys. florenów między dwóch najstarszych i dwóch najmłodszych synów. Średni syn, Natan, świetnie prosperujący w Anglii nie potrzebował już wsparcia finansowego od ojca. Działał w Anglii tak prężnie, że wkrótce został honorowym konsulem w Londynie. Niedługo później Rotszyldowie rozpoczęli swoją ekspansję także na terenie Włoch. Salomon dostarczył funduszy na wyposażenie korpusu ekspedycyjnego z Austrii, który po wygraniu bitwy pod Rieti wkroczył do Neapolu. Tam z kolei najmłodszy z braci – Karol emitował w 1821 roku całą serię pożyczek. Wkrótce klan Rotszyldów opanował całą Europę, w czym pomogło im wielce posiadanie własnej, najszybszej na świecie poczty, mającej immunitet dyplomatyczny. Amszel był we Frankfurcie, Salomon w Wiedniu, Natan w Londynie, Jakub w Paryżu, a Karol w Neapolu.

Królowie bankierów i bankierzy królów

Rotszyldowie należeli do tajnych towarzystw, co oczywiście wiązało się z szerokimi kontaktami w środowisku światowej finansjery. Jakub był w Paryżu masonem najwyższego 33 stopnia Obrządku Szkockiego, Natan członkiem loży “Emulation” w Londynie, później także Salomon został wprowadzony do wolnomularstwa.

W sierpniu 1832 r. Francja była zmuszona zwiększyć budżet obrony narodowej. Wtedy z pomocą pospieszył Jakub Rotszyld z gigantyczną pożyczką 150 milionów florenów. Także Austria dozbrajając 3 armie we Włoszech, Czechach, w Austrii i mając deficyt 85 milionów florenów zwróciła się do Rotszyldów o pomoc. I oczywiście otrzymała od Salomona pożyczki w wysokości kolejno: 36, 30 i 50 milionów. Nawet papież Grzegorz XVI, chcący wyposażyć oddziały wojskowe zastępujące Austriaków, prosił o pomoc finansową Karola Rotszylda i pożyczył od niego milion florenów. Jak więc widać Rodszyldowie trzymali “rękę na pulsie” i nie bez powodu historycy mówią na nich: “Królowie bankierów i bankierzy królów”. Król Francji, Ludwik Filip pokazywał np. Jakubowi Rotszyldowi tekst swojego przemówienia przed jego wygłoszeniem, a Metternich uważany za bardzo konserwatywnego męża stanu powiedział: “We Francji dom Rotszylda był ważniejszy od rządów”

Sukces “po” Waterloo

Najsłynniejszym wyczynem Rotszyldów, a konkretnie Natana, było zwycięstwo po Waterloo. I nie ma tu błędu – “po”, a nie “pod” Waterloo. Na nasze, polskie nieszczęście Napoleon pod Waterloo poniósł klęskę, ale zaraz po tym Natan Rotszyld, wygrał swoje Waterloo na giełdzie.

Temu sukcesowi poświęcono tyleż chyba książek, co samej bitwie. Otóż Natan Rotszyld nie odniósł go dzięki legendarnemu gołębiowi pocztowemu, który mu rzekomo dostarczył wiadomości wcześniej, niż ktokolwiek dostał ją w Londynie. Ani też nie obserwował bitwy osobiście i nie wyprzedził kuriera rządowego w wyścigu do Anglii. To jego specjalnie opłacany agent, Rothworth, wsiadł pierwszy w Ostendzie na szybki stateczek, wioząc holenderską gazetę z 19 czerwca, z opisem rozstrzygniętej już bitwy. Przybył do Londynu wieczorem we wtorek 20 czerwca, w dwa dni po bitwie, ale 24 godziny przed majorem Percy’m, adiutantem głównodowodzącego wojsk brytyjskich, wiozącym słynną “depeszę Wellingtona”.

Rotszyld wcale nie polecił swoim ludziom kupować zaraz akcji. Przeciwnie, część swoich papierów skarbowych i akcji sam rzucił do sprzedaży. Rozeszło się więc, że “Rotszyld sprzedaje”, wybuchła panika, wszyscy rzucili się sprzedawać, kursy się załamały – odgadywano, że Rotszyld wie już o zwycięstwie Napoleona. I dopiero wtedy ludzie Rotszylda zaczęli kupować akcje po śmiesznie niskich cenach. Zanim wiadomość o klęsce Napoleona dotarła po upływie doby do publicznej wiadomości i zanim kursy równie gwałtownie skoczyły do góry, było jasne, że Natan Rotszyld zarobił w ciągu tylko tej jednej doby olbrzymią fortunę.

Co ciekawe Natan Rotszyld bynajmniej nie zatrzymał wiadomości o klęsce Napoleona dla siebie. Tegoż ranka w środę, kiedy początkowo kazał swym ludziom sprzedawać swoje walory, pospieszył z gazetą do przyjaciela, jednego z komisarzy rządowych, a ten zabrał go na Downing Street, do premiera, lorda Liverpool. Tyle, że Londyn spodziewał się raczej klęski sprzymierzonych, stąd i premier, przygnębiony brakiem wiadomości od Wellingtona – nie dał wiary holenderskiej gazecie…

Trzeba wiedzieć komu pożyczyć

W czasie Komuny Paryskiej w 1871 roku międzynarodówka socjalistyczna zwróciła się do Banku Francji z prośbą o pożyczenie 10 milionów franków. Wówczas to kolejny członek bankierskiej dynastii – syn Jakuba, Alfons Rotszyld – dał im pół miliona franków. W rezultacie tego 150 posiadłości Rotszylda w Paryżu zostało ominiętych przez rebeliantów, którzy podpalili miasto z czterech stron. Dynastia Rotszyldów oczywiście nadal angażowała się mocno w politykę międzynarodową, popierając Anglię, a potem Bismarcka przeciwko Austrii i Francji, a jej bogactwa pozostały nadal w rękach tej rodziny bowiem: Anzelm syn Salomona, poszedł w ślady swego ojca i walczył z konkurencją w Wiedniu. Meyer Karol, syn Amszela usadowił się we Frankfurcie, Adolf, syn Karola zastąpił ojca w Neapolu.

Łączenie rodów i poparcie dla władzy

W połowie XIX w. Rotszyldowie mieli 4 główne biura. W Londynie urzędowali synowie Natana – najpierw Lionel, a następnie Nataniel. W Paryżu wciąż działał Jakub. W Wiedniu byli synowie Salomona – Anzelm, a następnie Albert, a we Frankfurcie biuro prowadzili synowie Amszela – Meyer Karol, a potem Wilhelm. Kiedy w 1901 r. Wilhelm umarł, w formie ajencji kontynuował jego urzędowanie zięć Amszela, Goldsmith.

Potomkowie założycieli dynastii Rotszyldów nawiązywali także kontakty z innymi swoimi pobratymcami w Europie i poza nią np.: z Sassoonem z Bagdadu, Guinsburgiem w Petersburgu, z Schombergiem w Nowym Jorku, z Bauerem i Weisweilerem w Madrycie oraz ze wspólnikami w praktycznie wszystkich stolicach europejskich. Gdy Bismarck zaczynał dochodzić do władzy, Rotszyldowie uznali, że trzeba go poprzeć. Kiedy już został kanclerzem negocjował z reprezentantem konsorcjum Rotszyldów, niejakim Bleichroederem, uzyskanie funduszy na wojnę z Austrią. A w czasie ustalania wielkości odszkodowań narzuconych przez Niemcy Francji w Wersalu obecny był syn Jakuba, Alfons Rotszyld ze swoim wspólnikiem, wspomnianym wyżej, Bleichroderem.

Kontrola finansowa połowy świata

Wkrótce cała sieć bankowa Rotszyldów rozszerzyła się na całą Europę z odgałęzieniami w USA i w Turcji. Rotszyldowie mieli także swój wielki udział w jej rozwoju na terenie Stanów Zjednoczonych, wspomagając finansowo takich bankierów jak choćby: Abrahama Kuhna, Salomona Loeba, Jakuba Schiffa czy Johna P. Morgana. Działając za pośrednictwem firm z Wall Street, Rotszyldowie finansowali Johna D. Rockefellera. Dzięki temumógł on stworzyć imperium Standard Oil. Rotszyldowie finansowali także działalność Edwarda Harrimana (koleje żelazne) i Andrewa Carnegiego (stal). Do początków XX wieku bogactwo Rotszyldów urosło do takiej skali, że oceniano, iż kontrolują oni połowę świata.

Rotszyldowie dzisiaj

W czasie ogólnoświatowego kryzysu w 1929 Rotszyldowie uratowali przed upadkiem ówcześnie największy bank w Niemczech – Creditanstalt. Ale już 10 lat później, w czasie II wojny światowej banki Rotszyldów przestały funkcjonować, a szereg członków rodziny było prześladowanych. Niektórzy znaleźli schronienie w Stanach Zjednoczonych.

Do operacji bankowych Rotszyldowie powrócili w 1960 roku na rynku amerykańskim zakładając Rothschild Inc.. Następnie w 1963 powstała w Genewie La Compagnie Financičre Edmond de Rothschild. W 1981 bank francuski został przez socjalistyczny rząd François Mitterranda znacjonalizowany, a Rotszyldowie podjęli decyzję o utworzeniu nowego banku pod nazwą Rothschild & Cie Banque. W 1989 we Frankfurcie nad Menem założył swoją spółkę bank londyński N M Rothschild & Sons. W obliczu postępującej konkurencji i koncentracji kapitału w 2003 banki – londyński, nowojorski i paryski utworzyły holding Rothschilds Continuation Holdings AG, który od 2005 w 20 procentach jest własnością potężnej korporacji Jardine, Matheson & Co. z Hongkongu. Od 1999 w Warszawie funkcjonuje należący do grupy przedsiębiorstw rodziny – bank inwestycyjny pod nazwą RCF Polska Sp. z oo.

Teorie spiskowe

Rodzina Rotschildów figuruje w wielu tzw. teoriach spiskowych. Według wielu z nich, bankierzy ci są odpowiedzialni za wszystkie decyzje geopolityczne. Nie będąc eksponowanymi przez media (“ludzie-cienie”), stanowią prawdziwą władzę; dążą do stworzenia totalitarnego rządu światowego, z czym wiąże się idea tzw. “Nowego porządku świata.”

 Krzysztof Pipała
na podst. www.rotschild.com., pl.wikipedia.org.,
“Na scenę wchodzą Rotszyldowie” Stefana Bratkowskiego.
Fot. Internet